Dette innlegget prøvde jeg å utforme og sende i går. derfor er innholdet historie, for oss, men ikke for dere lesere. Om det er av interesse for dere, ja det er en helt annen historie.
Det hele startet med at vi, min frue og jeg, ville skifte litt på stue og omgivelser, altså ta en liten kjøretur i vårt vakre land.
Og her endte vi den første dagen…
På Elvesæter hotell i Bøverdalen.
Det må med en gang sies, at om rommet var enkelt (men fullgodt) så var fellesarealene fylt med kjent malerkunst (ex Tiedemann & Gude) i tillegg til gammel og ny brukskunst. Uten at jeg på noen måte er sponset kan hotellet godt anbefales…
Mange flotte framskap og…
artige utskårne trefigurer, men…
…her startet vi om morgenen, og veivalgene var mange.
…og det ble en vei med, mange tuneller, lange tuneller, og noen få trange tuneller.
Til og med en tunell med vakre opplyste rom (Lærdalstunellen, 25 km!)
Så har frua parkert gubben på Sognefjellet med de tre Skagastølstindene i bakgrunnen. De er nok litt stiligere enn forgrunnen.
Joda, vi er på høyfjellet (1438 moh), ingen tvil om det…
…og så møtte vi andre veifarende som kjører etter helt andre trafikkregler enn oss på fire hjul.
Tilslutt var vi framme ved Elvesæter etter ca 6 timer på veien i fint høstvær og ditto natur.
Forts følger kanskje.
Kjeipen….
Veit du ikkje kva det er ? Nei, du er sikkert ikkje åleine. I Google fann eg eit einaste bilete av det hjelpemidlet, så dette er noko som berre me gamlingane hugsar.
Eg skal ikkje halda deg i uvissa meir. Her er biletet…
Google.
Åretak.
Det knirkar i kjeipen
og skummar rundt åra.
Robåten kastar seg tungt i båra.
Men sjøulken han har full kontroll,
der han trassar både draug og troll.
Han kjenner kvar båe,
kvart skjær og kvar vik.
Han undrest, vert dagen fiskerik?
I uvær lyt leggjast bort uro og angst.
Med sjøvit skal bergast bruk og fangst.
Når armen er sterk
og kjeipen held,
sig båten til lands ein stormfull kveld.
Dei «sto han av» i den gamle tida;
med årer og kjeipe, slik laut dei strida.
Kva er ein kjeipe ?
Du veit vel ikkje «da»,
som med titals knop fresar av stad.
Medan du før laut ha armar med «saft»
er dagens framdrift, hestekraft.
Kvar vart det av kjeipen,
av tollebandet og åra,
At dei vart borte kallar visst ingen tåra.
No har dei vorte museumspryd,
eit handfast minne om ei anna tid.
30.08.2014.M.m.
En sensommers bytur…
I en sen ettermiddagstime, og etter en kontroll hos en kjevekirurg var det dags å ta en tur “på byen” mens jeg først var der. Kaffe og eplekake ble det også på en liten kafe med flott utsikt over Torgalmenningen.
Utsikten gir jeg dere gjerne del i.
Så er det tid for cruiseskipene å forlate byen med de syv fjell.
Her er båten på vei under Askøybrua.
En sommer er (nesten) over…
Litt tidlig kanskje, men omstendighetene førte til at vi tok båten opp i dag.
Da er det veldig godt å ha yngre og ryggfriske krefter til å ta seg av vinterklargjøringen.
Magnus er flink, og tar seg av den aktiviteten.
Båten må gjøres mest mulig klar for vårpussen om høsten.
Forresten var det i dag så fint vær her ute i havgapet at en kunne neste angre litt på ilandsettingen.
Monsterbløffen ?!?!
For tre – fire år sidan hugsar de kanskje at dei hadde ei stor batalje med demonstrasjonar, aksjonar og politi ifm byggjing av ei straumline over fjellet frå inst i Hardanger til Samnanger. Grunnlaget for utbygginga var angjeveleg sikring av straumen til bergensregionen. Seinare har det vel meir eller mindre kome fram at det var oljeverksemda som trong denne straumen.
Aksjonistane og “folk flest” meinte at ein burde føra fram straumen i kabel langs Hardangerfjorden. Men nei, dette var både ein teknisk, praktisk og økonomisk risikosport så luftlina vart tvinga gjennom og står no ferdigbygd.
Aksjonistar er også dømde og bøtelagde for titusenvis av kroner.
Google.
Men kva står det så å lesa i BT i dag.
Jau, no planlegg dei å leggja ein straumkabel gjennom heile Hardangerfjorden og heilt til Skottland!!
Utruleg kor fort utviklinga går i våre dagar. Det som var utenkjeleg for tre – fire år sidan, nemleg ein kort sjøkabel ut fjorden er no berre ein “sytråd” i høve til kabelen til Skottland.
Står det til truande, NEI!
Då er det vel slik at når pengeinteressene og løynde agendaer får rå er det ikkje mykje me enkle sjelene som kallast “folk flest” kan gjera for å stogga galskap (les: Byggjing av monstermaster o.l.)
Her er det vel etterkvart nokon som må sitja med ein lei smak i kjeften.
En unødvendig påminnelse?
Det nærmer seg…
…krabbetid.
Dette er et litt uryddig bilde fra kvelden krabbemåltid.
Jeg kan bekrefte at hunkrabben nå har rogn, og hannkrabben var ganske full av mat.
Det er bare å gå i butikken eller til en gavmild bekjent og skaffe seg delikatessen.
Lykke til.
Mykje nytt…
ICE-nett er et godt nettverkstilbud for oss som befinner oss utenfor allfarvei når det gjelder nettverkstilgang. Mitt abonnement gjelder et visst antall GB pr måned. Dersom mitt forbruk overstiger det går hastigheten drastisk ned. Derfor har jeg vært fraværende nå i vel en uke. Så fraværende at jeg ikke har fått med meg at blogg-lay-outen har blitt endret. Dette blir altså et forsøk på å få ut en ny bulletin…
Google.
Så er den heldigvis over, lærerstreiken slik at våre barn og barnebarn får det læringstilbudet de har krav på.
Hva som ellers har dukket opp av rariteter sist måned kan være så mangt.
Jeg hengte meg, bl a, opp i stemmesankingen til Borten Moe som vil ha bort taxfree-kvoten.
Ja, og så viser sjakk-OL seg like pampete som de øvrige OL-arrangementene.
Jaja…
August 2014.
Og ferien nærmar seg slutten,
politikken vaknar til semje og kiv.
Borten Mo fyrde den fyrste salutten,
Taxfree-kvoten skal miste sitt liv.
Han trur visst at utan «kvoten»
skal senterpartiet berga kloden.
Sjakk-OL er no i gong
med spelarar i djup konsentrasjon.
Til pampane sin jubelsong,
og ein rikeleg smørjerasjon.
OL skal vera ærleg kappeleik,
ikkje smørjing for pamp og sjeik.
Så fekk me haustens fyrste storm,
han velta tre og rydda hagar.
Kan det vera den nye klimanorm
som råkar oss i desse dagar?
Nei, me gøymer fort slike tankar
medan skuldkjensla i skallen bankar.
Så har skulen starta att,
utan lærarar denne gongen.
Elevar som ville ta skuleåret fatt,
står ute og høyrer streikesongen,
om tillitsbrot og arbeidstid.
Få slutt på striden, gjer dykk litt flid!
Gjev du blod, må du ta deg i akt
og halda deg unna akupunktur.
noko om det har EU sagt,
og oversetjinga var ikkje så lur.
Sjølv om du er frisk og sunn og god,
får du visst ikkje lenger gje blod.
30.08.2014.M-m.
Sopptid…
Bloggen gav meg i dag inspirasjon til å skriva ned eit lite rim.
Om nokon skulle kjenna seg att i funderiene mine, er det slett ikkje tilsikta.
Soppsaus.
Dette var ikkje dagen til å sova;
sola skein då gubben kom ned i stova.
Nei, i dag ville han til fjells,
og turen laut vara heilt til kvelds.
Han ville ha frua med på tur,
lokka med fuglesong og fossedur.
Men då var det at frua sa stopp.
I dag ville ho ut og plukka sopp.
I skogen lokkar den gule kantarellen,
og korga var fylt alt tidleg på kvelden.
Korleis vart dagen for han som for på fjellet.
Jau, velsmakande buffet på turisthotellet.
No kan ho trega som ikkje vart med,
i dag skulle ho ha gjeve soppen fred.
22.08.2014.M-m.
Turtankar…
I dag fann eg ut at det var på tida å få rørt litt på ein litt skrøpeleg tidleghaustskrott.
Difor, på med skoa som utfordrar dørstokkmila, capsen som viser at han tilhøyrer ein Champignon, og apparatet som skal dokumentera turen.
Fyrst lyt eg finne ut kva veg eg skal ta i dag. Her er fleire alternativ, og eg valde midt på treet, ca 3,5 km. Det får jaggu ryggen tola i dag.
Langsmed kommunevegen kjem eg fyrst til eit lite vatn, og her står i framgrunnen ei “bøllegran”. Meir om det seinare.
Vatnet har også koloniar med vassliljer, men vårherre greidde å drukna dei sist veke då han kom med fleire titals millimeter med regn. Jaja, årstida var vel og med på den prosessen.
Så over til bølletrea, og da er det i fyrste rekkje sitkagrana det er snakk om. Ho formerer seg fortare enn kaniner og er til pest og plage mange stader, også her i Øygarden.
Visste de forresten at grana har fått navnet etter den 4. største byen i Alaska som heiter Sitka.
Ho kom til landet vårt for fleire hundre år sidan, men vart først seriøst planta ut på 1950-talet, sikkert velmeint og i god tru. Når me ser resultatet i dag er me ikkje like sikker på at denne skogplantinga var så lur.
Biletet viser ein bølleskogteig, og i framgrunnen ser de sjølvplanta avleggjarar.
Så går turen framom vassverket som dekkjer behovet til ein del av Øygarden. Det er eit av dei mest moderne i landet – og – vatnet er godt å drikka.
Små tjønner, som var turre for 14 dagar sidan ligg no og blenkjer i føremiddagsstilla.
Avblomstrande lyng fortel oss at hausten er etter oss. Landsskapet er vakkert, men høge straummastrer skjemmer opplevinga.
Det heiter seg at lina me ser her skal vera førebels, og vara i 15 år. Ja, me har ei førebels luksusavgift på biler som vart innført på 1920-talet. Me får sjå til at borneborna våre ser til at dei førebels byggverka vert borte att.
Han der gubben forføl meg heile tida…Dagens selfie, kanskje…
Så over til grusvegen, den representerer den finaste delen av turen. Den er eit positivt resultat av at ei oljeleidning som er lagd ved sida av vegen. De kan sjå skiltet som varslar om det litt il høgre på biletet.
Her er honningfangsten i full gong.
Sopptid, men eg veit ikkje om denne karen er etande.
Ein gamal fråflytt eigendom som ligg einsamt oppe i skogholtet.
På tide å tenkja på juletre, men du er vel kanskje av dei som har eit som ligg og samlar støv under senga, eller i garasjen? Sitkagrana er vel kan hende ikkje eit alternativ i alle fall.
Så, etter tre kvarter ser eg “home sweet home”, Turen er nesten over, men fyrst…
… må eg visa dykk ein gamal “skjeneflor”, eit uthus (litt nedsige) som er bygd under ein hiller rett ved huset vårt.
Det var brukt som hus for kyr på sumarbeite, og det var også nytta som smie under vegbyggjingstida her.
Det er sikkert over 100 år gamalt. Skal tru om ikkje arkeologane kunne finna noko av interesse her?
Vel, dette vart vel ein tur i lengste laget for bloggen, men for meg vart det litt nyttig og fin mosjon for så vel skrott som for tankar.
Ha ein fin dag…
På tallause oppfordringar…
… må eg enno ein gong syna mine lesarar eit bilete frå prøvesmakinga av plommehausten. Frukta var såpass mogen at den kunne etast av ein tannlaus gamal gubbe…
Resten av antrekket har sitt opphav i Afrika.
Så er det ein annan som “jaskar” i seg nykokt pale. Her går det verkjeleg unna. Fatet er tomt på ein, to, tre.
men forresten, er her nokon andre som er ute etter pala mi ? Alvin vil ha gourmetmåltidet for seg sjølv.
Elles er det “hoinndagaver” kor sola skin på terassen i den eine augneblinken, medan toreskya lurer i horisonten..
Ja slik går nu hoinndagan…
God søndag…