I går vart pensjonisten overraska av sola som dukka litt uventa fram. Den vanlege turen i skogen lokka meg ikkje i går. Nei ein bytur i vårsola vart programmert inn og her er noko av det eg fekk med meg på turen. Fyrst såg eg at påskeliljene lyste opp på Festplassen, og vassfontena var også komen i gong for sesongen. I bakgrunnen kan me så vidt skimta ulriksmasta under skya. Eg trur at Christian Michelsen står nøgd på sokkelen sin og kikkar ned på blomestasen. Kva denne måseflokken langsmed Lungegårdsvatnet ventar på vei eg ikkje…Mat kanskje? Så nærmar me oss Fisketorget som er delvis nedlagt til fordel for ein ny fiskehall. Her, med ryggen til torget ser me oppover mot Kjøttbasaren,Fløybanen og Skansen. Snur me oss andre vegen finn me den nye fiskehallen til venstre, men det var helst eit par – tre generasjonar av båtar eg ville visa dykk her… Til sist eit glimt av to lande/sjømerker, Bryggen og Statsråden, men disse har eg vel vist dykk tidlegare. Når eg tenkjer meg om er de kanskje lei av alle desse bybileta mine, skal freista å begrensa meg i framtida.
Etter den fine dagen i går plagar vårherre oss i dag med kulig og regn. Kva gale har me no gjort som vert straffa på dette viset. Ha ein god dag i trua på at skodde og regn forsvinn!
Ein ny dag på gong. Grålysing og fuglesong. Gubben dreg seg ut or seng. Gløttar ut på regnvåt eng. Av med skjegg og på med bukse, så må han buksesmekken hugse. Kaffien står klar på kanna. Kjøkkenet er alt bemanna. Avisa ventar i stativet. Nyhende frå kvardagslivet. Må ha litt frukostmat, to turre sjever på eit fat. Sjølvsagt utan ost og smør. Nei, dagen starta annleis før. Så lyt han hugsa pilleboksen, den har vorte heller voksen. Der er vøle for det meste, sjølvsagt til hans eige beste. Det glir ned med eit glas juice, vatn, eller sukkerfri brus. Ja, og so vitamin A,B,C og D, passar mor på at han får med. Dette skal gje futt og fart, og ein våryr gubbestart. Endeleg kan han opna si avis, sjekka om det vert kuling eller bris. Har kjende forlate jammerdalen, eller rir dei enno trygt i salen? Kor er krig, og kor er fred, han lyt ha kontroll på det. Etter ein time, leselei og klar for dagen. På tide å koma seg ut i hagen. 11.03.2014.M-m.
I mitt forrige innlegg frå Mirador (på Lanzarote) fekk de sjå korleis kunstnaren hadde bygd ein utsiktsplass inn i lavafjellet (der er berre lavafjell der nede). I dag skal de få sjå at han faktisk bygde sin eigen heim i eit liknande geologisk miljø, altså inne i lavafjellet. Ettersom kunstnaren no er borte (omkom i ei trafikkulukke på 90-talet) er delar av heimen hans no omgjort til kunstgalleri og museum. Det er hans eigen kunst som tek mot oss ved inngangen. Her har gubben plassert seg på den vesle delen av “huset” som er over bakken, og kva ser han på? Jau ned til eit lite badebasseng. Slik er det inne i labyrintheimen til Manrique. …med mange smårom mellom gangane. Her er fargane nøye avstemde. Legg merke til kor mykje som er kvitt (antakeleg kunstnaren sin farge). Her er me på veg opp att frå det undejordiske. Men fyrst litt meir kunst…
Her er litt av plantelivet i lavasanden. Ei spesiell, men likevel vakker utsikt frå eit rom over bakkenivå.. Skulle ein ha behov for ei toilettvitjing på turen er skiltinga ikkje til å mistyda…
Eg avslutter denne turen med ein blom til mine bloggvener.
Mirador betyr utkikkspost og dette er faktisk en spektaktulær sådan, beliggende på Lanzarote. Google Selve utsiktpunktet er ved toppen av et vel 500 meter høyt fjell og fjellsiden faller stupbratt ned mot havet utenfor. Det er øyas store arkitekt, Cesar Manrique, som har utviklet stedet som ble åpnet i 1974. Som dere ser av bildene er det gravd ut ganger i fjellet. …og gangene har sin avdempede kunstneriske utsmykning. Her ser dere innover mot utsiktshallen med et enormt panoramavindu. Store “skipsvinduer” er også innmontert i lavaveggen. Så er vi oppe på “taket” av miradoren og utsikten er mot Graciosa, en liten øy som har 2 – 300 innbyggere. Her kan dere kanskje ane høyden.
Fotografer og linselus er her nok av. …se bare her. De kommer også fra andre kloder… Huff, her var det bratt og langt ned. Gubben finner visst å måtte støtte lavasteinen. Det gror ut fra lavasprekkene.
En tur til Mirador del Rio kan trygt anbefales om dere legger ferieturen til Lanzarote. God tur.
Eg trudde at mars kom til å verta ein roleg månad kor folk og samfunn var trøytt av vinter og lada opp til våronna – både ute og inne, i politikk og byråkrati osv. Men nei, avisoverskriftene gav inspirasjon til eit lite samandrag også denne månaden.
I går (ikkje 1. april) kvakk eg til då eg hadde i meg morgonkaffien. Då høyrde eg at vårt kjære mattilsyn hadde slege til mot den skamlause og ukontrollerte julefeiringa for dei 3000 som kvart år vert halde av friviljuge organisasjonar i tigerstaden. For å få halda fram med denne tøyleslause åtferda med servering av ribbe og pinnekjøt lyt no eit par tusen friviljuge kursas opp til å verta godkjende servitørar, og all mat som vert servert må vera sporbar attende til søya eller svinet. Jaja, seier eg – det er godt at nokon ser etter oss og leider vår vinglande gonge gjennom regelverket.
No fekk høgresida ein traurig start, dei snåva og mykje gjekk gale. Hasjrøyking i høgre, og debatten tok fart, Som nulltolerant parti vert det «bale». Og han som ville sleppa hasjen laus fekk på årsmøtet ståande applaus.
På kvinnedagen slo Erna til stort, fekk tusenvis av kvinner i demotog, for kvinneretten til framleis fri abort snåva ho i uklårt tankeflog, då ho meinte det var betre saker å fremja enn mot ei KRF-styrt regjering å remja.
Helseministeren hevda så eplekjekk, turnusplass er ingen menneskerett. Men her slår logikken ein sprekk, ser ikkje samanhengen rett og slett Kvifor utdanna eit hopetal lekjarar då, når dei ikkje sluttutdanning kan få.
Han Jens gjekk nøgd i årets kvinnetog, dette hadde han gledd seg til i mange år. No kunne han gjerne vera fri og fjåg, no som han var i opposisjonens vår. Det er kjekt å vera i opposisjon, og ta del i ein og annan protestaksjon.
Så vil eg audmjukt gratulera han Jens, med ein tung, prestisjefylt jobb i verdas avsindige maktturbulens kor forhandling lyt erstatta machomobb. Måtte han lukkast, verda treng det. Ikkje krig og naud, men fridom og fred.
No er me i gong med eit bankspleiselag. DNB treng meir pengar i kassa. til å finansiera sjefen sitt pengejag; det gjeld å få fylt madrassa. I år fekk Bjerke ein halv million, som takk for sin lukrative renteaksjon.
Endeleg har mattilsynet vakna, dei vil ha kontroll med jula til dei svake. Nå kan dei truleg julevarmen sakne, utan sporbar ribbe og julekake. Ja, så lyt visst friviljuge på kurs, for å verta godkjent servitørressurs.
Så lyt de vara dykk heime i stova, og sikra «sporbarhet» og kompetanse. Eller vil de framleis bryta lova, og vitlaust rundt julagrana danse. Han lyt også sporast grauten på låven, elles vert det vel ein smekk frå «oven».
Av vinteren var me begge trøytt og lei, etter eit halvår i uverets tegn. Mot palmesusen bar det i vei, rømlingar frå storstorm og regn. Politikk og dårskap får vera i fred, for i ferietida roar me ned. 31.03.2014.M-m.
Etter en flott uke på Lanzarote, om enn med endel vind kom vi hjem natt til lørdag. Under over alle under. Stjerneklar himmel og vindstille møtte oss på Flesland. Hvis vi hadde visst at vår utenlandstur skulle avstedkomme et værskifte i gamlelandet skulle vi ha vendt nesen sydover allerede ved juletider. Godværet fortsetter, og idag tok vi en tur til Bergen og gikk rundt Lungegårdsvannet. Her er noe av byens nye Sky-line med det nye badet som er under bygging litt til høyre på bildet. Jeg fikk en assosiasjon med operaen da jeg såg konturen av bygget. Bellevue restaurant kan være verd et besøk om du er i byen. Det ligger oppe i fjellsiden og gir en flott utsikt over byen. Langs stien blomstrer vårblomstene overalt. …og svanene ligger og manøvrerer i vårsola. Tjelden har funnet seg en solplass på en kunstig “holme” i vannet. Så over til gatekunsten. På brukarene under den sørlige innfartsveien til byen finnes to grafittitegninger. Her har nok kustneren måttet benytte båt for å utøvehåndtverket sitt. Et fint innslag på vår tur rundt vannet. Vi avsluttet turen med kaffe hos bydelen av familien vår, og herr katt hadde funnet solplassen sin… Turen til Lanza… får vi ta en annen dag…
Gubben hadde snautt vakna i si seng, då kjerringa kom med billetten. «Om to dagar ligg du ved eit basseng, ligg ikkje der og ver morgongretten».
No vart det fart i ein gamal skrott, sumarkleda laut leitast fram. Gløymt var stillongs, skjerf og vott. Nei no laut han roa ned med ein dram.
Raskt var kofferten pakka til toppen, godt assistert av frua. Kjende han yngdes, den gamle kroppen, som no skulle få sol på hu(d)a
Snart sto han på Flesland strigla og klar, i sin fargerike sumarhabitt. No gjev han han vinterdrittveret svar, dreg ned til sola med seg og sitt. 19.03.2014.M-m.
Siden vi hadde en helt spesiell kveld i går med ekstrem vind (orkan i kastene, iflg BT) var gubben bekymret for naustet sitt der ute i havgapet. Må vel ut og sjekke i løpet av dagen. I slike stormtider kan det være greitt å minne seg selv om andre tider, tider da elementene spilte på lag…
Måjøyflua.
Du ligg der og skvalpar i sol og stille, du er det aller ytste skjær. I dag er værgudane snille, vest for eit gamalt fiskevær.
Eg sit der og fiskar attmed skjæret. No er det småseien som bit. Eg nyt sola, sjøen og været. I dag er livet slett ikke eit slit.
Måsen søm roleg rundt båten. Han ventar på sin dagsrasjon. Ventar på avfall frå fiskeflåten. Han er kystens renovasjon.
Eg er i natura sitt store under, kor verskiftet kjem frå dag til dag. I går var både storsjø og dunder, og skumsprøyt i høge himmeljag.
Måjøyflua kan læra oss dette, ein dag i stille, den neste i storm. Dagar med storsjø, og andre lette, som livet sin varierande form.
Reis ikkje ut i den sterkaste stormen, det er ikkje sikkert at båten ber. Du skal ikkje overvurdera formen, og kvifor skal då nett du vera der? 01.05.2011.M-m.
Kjerringa førebur gjestebod i huset, gubben virrar forvirra ikring. Øren av støvsugarsuset, katta vetskremd mot døra spring. Det vert tørka, strigla og vaska, hybelkaninene rømer. Kjerringa tømmer såpeflaska, ingen krok ho forsømer. Gubben løyner seg så godt han kan nede blant skåpa i verkstadsbua. Men trur du ikkje at ho han fann gøymt blant verktøy og skrua. Finporselenen kom på bordet, med nystroken bordduk på plass. Før gubben heilt visste ordet, fram kom husets raudvinsglass. No roar det seg litt etter kvart, katten remja og ville inn. Gubben fekk råd om å stussa sin bart og samstundes raka sitt sandpapirkinn. Så var dei klar både katten og kallen, alle kledd i sin finaste stas. Stivpynta sto dei i mottakshallen, til og med kjerringa var på plass. Snart sat gjestene rundt bordet, og alle tykte vel om huset sin mat. Katta danna einaste hylekoret til ho fekk whiskas på sitt fat. 05.03.2014.M-m.
Ettersom værgudene viste seg fra sin aller beste side i går måtte vi selvsagt ha oss en tur i marka, og resultatet kan dere se her Seks – sju km på flott skogsvei, som jeg dessverre ikke har bilde av. Derimot sitter den unge generasjonen og sjekker km – og kaloristand ved vendepunktet i løypa. …mens gamlegubben sitter og hviler sine undersåtter.
Lite å berette utenom at turen var energipåfyllende samtidig som den førte til en solid middgslur i etterhånd.
