Min sambygding Anders har funnet dette rimet og delt det med gubben på Facebook. Det er bygd etter samme melodi som “Det lyser i stille grender”. Jeg håper ikke at rimet tolkes som nedvurdering av den vakre julesangen som er skrevet av min favorittpoet Jakob Sande.
Jeg publiserer rimet på bloggen rett og slett fordi det kanskje kan sette noen tanker i sving hos oss nå som vi vi raser gjennom julete kjøpesentre og kataloger .
Jeg har ikke spurt opphavsmannen om publiseringsløyve, men han tilgir meg kanskje.
Ha en god førjulstid.
Måjøyflua…
Når no sola står på sitt lågaste kan det vera greitt å minnast fine dagar ute på sjøen. Gode dagar, men også dagar som kan vera utfordrande.
Måjøyflua.
Du ligg der og skvalpar i sol og stille,
du er det aller ytste skjær.
I dag er værgudane snille,
vest for eit gamalt fiskevær.
Eg sit der og fiskar attmed skjæret.
No er det småseien som bit.
Eg nyt sola, sjøen og været.
I dag er livet slett ikke eit slit.
Måsen søm roleg rundt båten.
Han ventar på sin dagsrasjon.
Ventar på avfall frå fiskeflåten.
Han er kystens renovasjon.
Eg er i natura sitt store under,
kor verskiftet kjem frå dag til dag.
I går var både storsjø og dunder,
og skumsprøyt i høge himmeljag.
Måjøyflua kan læra oss dette,
ein dag i stille, den neste i storm.
Dagar med storsjø, og andre lette,
som livet sin varierande form.
Reis ikkje ut i den sterkaste stormen,
det er ikkje sikkert at båten ber.
Du skal ikkje overvurdera formen,
og kvifor skal då nett du vera der?
01.05.2011.M-m.
Illustrasjonen med diktet har gutten i baugen av båten utført.
Novemberhymne 2018.
Det vert eit litt begrensa månadsoversyn i november. Gubben får skulda på alder og fråvær frå kongeriket. Utfordringane har likevel stått i kø, både for regjering, KrF og sjøforsvar. Som om ikkje det var nok kom Jonas no på tampen av månaden, i politisk kvarter til å snakka litt romsleg om Erna sitt demokratiske sinnelag, og då såg sjølvsagt revolusjonspartiet raudt raudt.
Me får la dei politiske skodespelarane summa seg litt, så fell nok etterkvart fargenyansane på plass att. Her er i alle høve nokre tankar rundt eit par hendingar denne månaden,
Google
Novemberhymne 2018.
Han Knut Arild vann ikkje fram,
bibelbeltet vart visst hans bane.
Det var for få som skifta fargeham
så no gjeld den lyseblå fane.
Det skal tingast med Trine, Erna og Siv
om eit nytt regjeringsalternativ.
Så er visst budsjettet kome i hamn,
med eit splitta og utarma KrF.
Robstad sit smilande på Ernas fang
medan Frp kjem med iltre bjeff.
Det vart visst for mange kamelar å sluka,
for Tybring Gjedde vil no stengja luka.
No har forsvaret forlist ein fregatt,
fire milliardar vert visst tapet.
Hendinga fann stad i svartaste natt,
men kva hende der ytst i havgapet?
Me skal ikkje spekulera for mykje om det,
men årsakene lyt fram før folk gjev fred.
Trist er det at båten gjekk ned,
eit av marinens stoltaste kort.
Men me er inderleg glad for det,
at ingen tapte liv, det kunne skjedd fort.
Og tenk om all olja skulle hamna over bord
og forgifta vår kyst frå sør til nord.
November er også tida for varmen,
den årlege turen til palmeland.
God terapi for den skrantande barmen
med sol og ei lokkande badestrand.
Litt fri frå mediaverda gjer sjela godt,
oss to i varme og sol er framleis flott.
30.11.2018.M-m.
Alt har en ende…
…men pølsa har to, sies det.
Lanzaroteoppholdet ble avsluttet med en Filet Mignon på favorittrestauranten Casa Kike.
Vårt to-ukers opphold har gått helt etter planen. Først en uke med våre to døtre som sørget for å holde de gamle i aktivitet samtidig som vi ble tatt godt hånd om. Siste uken har foregått i rolige former med akkurat passe med sol, og dagen i daq har regnet gitt oss rikelig tid til å pakke kuffertene. Det gjenstår da å takke for et hyggelig opphold på denne spesielle lavaøya som denne gangen viste seg fra en adskillig grønnere siden enn vi har sett tidligere. Kanskje vi sees til våren en gang.
Vel framme på “hytta” på Lanzarote.
En liten billedserie som bekrefter at gubben er “still going”
Etter en 5,5 timers flytur er vel ikke gluggene til gubben helt morgenfriske, hvilket de for øvrig sjelden er. Imidlertid har han plasert seg på utsiden av kjøkkenavdelingen i håp om at han slipper å delta i klargjøring av det første måltidet.
Et besøk i kaktushagen er obligatorisk og gubben vet å plassere seg sentralt der. Her gjelder det ikke å falle på ræv over kaktusene, det kan medføre katastrofale følger i underetasjen.Dette stedet kan for øvrig trygt anbefales et besøk om man er på Lanzasrote..
Anbefales kan også museet og hjemmet til øyas store utformer, Cesar Manrique. Han var den personen som har hatt mest innflytelse på øyas byggeskikker, atkitektur, kunstnerisk utforming etc, og landemerker etter han finnes over alt. Jeg vil våge å påstå at denne øyas særegenhet ville vært helt fraværende uten Manriques kraftfulle innflytelse.
Han bodde siste delen av livet i tettstedet Haria og vi besøkte hans hjem denne gangen. Ikke tillatt å ta bilder inne i det spesielle og vakre hjemmet, men jeg snek meg til å forevige litt av hans store atelier. Jeg går ut fra at de påbegybte bildene i bakgrunnen var arbeider han holdt på med omkring den tiden han omkom i en bilulykke som 73-åring i ca 1990..
Badebassenget han fikk vi imidlertid lov å ta bilde av. Kunne gjerne tatt en dukkert der!
Fra Manrique til Mirador del Rio, et av øyas flotte utsiktspunkt. Her skuer Hege mot Graciosa, en liten øy som nettopp har fått øystatus, og hvor men også kan reise på dagstur som turist. Best å komme seg hjem før natta faller på for her finnes ingen overnattingssteder.
Dette er ikke gubben som står og gruer seg til å dukke uti. Det er kun en statue jeg kom over ifm besøk på markedsplassen Marina Rubicon..
Det ble en kort og kankje forvirrende beretning om bruddstykker av oppholdet vårt på Lanzarote.
Tilslutt en liten værrapport.: Godt sommervær!
Hald kjeft…
…kan vel av og til vera det beste, eller i det minste kan du vel passa på kva du seier og kvar du seier det.
Eg undres om ikkje ho Erna, som eg held som ein god og jordnær statsminister, rodde seg vel langt ut på seigrunnen då ho opna for endringar i abortlova. Antakeleg for å tekkja seg eit KrF som truleg ynskjer bort heile lova. No er det full fyr i “rosenes leir”, og den skjøre våpenkvila som var lagd over lova er no broten. Regjeringsmakt er viktig, tenk over kva du seier, så du ikkje brått seier det du tenkjer.
Var det ikkje betre å fara litt stillare i dørene på vegen inn til denne lova Erna? Eg berre spør.
Så har Paus og Nordhaug (biskopen) rota det til under ein konsert i Bergen Domkyrkje. Pausen har rett og slett banna i kyrkja så det song (for det var det han eigentleg skulle gjera) då han spreidde ædder og galde over politikarar, spesielt frå FrP. Her hagla ord som horekunde, valdsmann og bedragar over politikarane. Nordhaug sat med falda hender og let utgytinga fortsetja. Rett nok gav han ikkje artisten applaus for ordbruken, men han burde ha vorte stogga. Kyrkja og politisk propaganda høyrer ikkje saman.
Kanskje ein annan stad og ein annan anledning Paus.
Google.
Ein heilt annan anledning fekk denne gubben som antakeleg berre tadde to tankar i hovudet, øl og kjeften frå kjerringa.
Ha ein verbal dag.
En rosa verden.
Dette vert vel dagen då ein gamal gubbe skal driva skikkeleg bannskap i kyrkja og stilla seg naken for både bannbull og det som verre er.. Han har lenge undra seg over desse såkalte rosabloggarane Umåteleg populære har dei vorte, mange av dei fylte med botox, silikon og andre stoff gubben ikkje hugsa navnet på ein gong. Han lyt skunda seg å tilføya at det er dei færraste som tilhøyrer den kategorien, men til gjengjeld er det dei fleste av dei som ligg høgast på følgjarbarometeret.
Og gubben meiner at tankekorset ligg nettopp her. Kvifor så mange følgjarar? Er det avdi desse rosabloggarane er representantar for noko følgjarane sjølv skulle ynskja å vera, eller kan det vera andre årsaker til den store interessa – pengar kanskje? Ikkje veit gubben.
Når det no etter kvart har vorte litt negativ betoning av begrepet rosabloggar har brått eit nytt ord dukka opp, nemleg ordet “Influenser” (påverkar). Det skal tydelegvis ufarleggjera denne puppe, rompe, leppe og outfitfokuseringa. Har de forresten ikkje registrert at mange av desse influensarane nærast går rundt med nebb etter alle boroxsprøytene. Det ser ganske j–leg ut, tykkjer gubben.
Huff nei, no har visst gamlegubben rodd seg litt langt ut på det rosa havet. Men det han meiner er at med få unntak kan me vera godt nøgde med den skrotten me har fått tildelt utan å fylla den med alskens kjemikalier.
Ha ein kjemikaliefri dag kjære bloggvener.
Google
Den rosa verda.
Kva rømer me frå,
kvar ynskjer me oss til?
Er dagane for grå,
kva med ein lykkepastill?
Kva skal til for å lysa opp,
kva må til for å farga dagen?
Ho tek til å vøla sin kropp,
han trenar på seg sixpack på magen.
Pupper vert fylte med silikon,
leppene bugnar av Botox.
Han gumlar på styrkehormon,
piggstrie hårtuster av hårvoks.
Han pumpar musklar, men kva gjer ho.
Jau, ho har fått seg ein blogg,
fylt med rosa, ungdommeleg glo.
Sit der og knottar utan stogg.
Ho har så mykje å fortelja,
om outfit, og om eigen kropp.
Ho vil reklamera, syna og selja.
og rosafargen, den er topp.
Vakker er ho slik ho framstår
på PC-ruta i all si prakt.
Med puppestell, outfit og kjøpehår,
ho lyser av reklamemakt.
Mange vil verta nett som henne.
Formfull, vakker og populær.
Ein let seg kanskje lett forblende,
av form og fargar og vakre klær.
Men slik er kan hende den nye tida,
kor pengar kjem lett og laust.
Berre å logga på internettsida,
der lokkar tilboda heller raust.
Og rosabloggen, idealet for mange.
Teiknet i tida på ungdommeleg styrke.
På «girlpower» og parfymeange.
Eit idol som mange vil dyrke.
Men skal designarkroppen vera idealet,
kvar vert det av natura til sist,
når forma, innhaldet og futteralet
vert framtidas moteekvillibrilist.
Nei, dette vart visst ein kverulerande tanke,
frå ein som sit vagla på sin gubbeplanke,
som stiller seg lageleg til for hogg,
utan trutmunn og rosablogg.
21.10.2014.M-m.
Oktoberhymne 2018…
Google.
Denne månaden har gubben vore oppteken av mjuke verdiar som sumarveret, U-hjelp, årmålsdagar, nasjonalsong og ikkje minst krumspranget til KrF.
At presidentar, spesielt i einveldige statar, vil halda seg med flotte fly er vel ikkje akkurat ukjend, og tidlegare i månaden kunne Aftenposten kunngjera at presidenten i Zambia hadde skaffa seg doning(sjå googlebileta) til 400 mill på U-hjelpa sin kostnad. No var det vel ikkje heilt slik, men ein lyt spørja seg kor greit det er å bruka 400 mill for å polera eige glansbilete medan folket svelt.
Som 90-årsgåve frå Bondevik fekk Willoch Hareides bok “Det som betyr noe”. Jaja, det er mange måtar å sparka nokon bak på.
Så er særinteressene ute og vil skriva om gamle nasjonalsongar og barnesongar. Ja, kva gjer me ikkje for å bli høyrt i våre dagar.
Men dette har vore Hareidens månad, fullt og heilt. Han skulle vel ha fått eit heilt oktoberhymne for seg sjølv, men kanskje vert det tid til ein nekrolog i novemberhymnet, om han ikkje greier å skrema menigheita si til å fylgja rådet hans. Stakkars KrF seier eg berre.
Oktoberhymne 2018.
Etter ein sumar med sol og varme
er rekninga lagt på bordet no.
Eg høyrer stormen rundt novene larme
og tomånaders ustoppelege regnværsflo.
Kvar glede skal betalast med sorg og sut,
og sumaren med storm og regnværssprut.
Ein heidersmann fyller nitti år,
ein politisk høvding på høgre sida.
Framleis samfunnsengasjert og klår.
Jau, Willoch fylgjer med i tida.
Takk for innsikt og engasjement.
Min respekt får vera din presang.
Eit luksusfly kan vera kjekt å ha
for å løyna fatigdom og naud.
Særleg om du er president i Afrika
i eit land kor økonomien ligg daud.
Men kan det eigentleg vera så bra
at U-hjelp vert til presidentfly i Zambia?
Fyrst vart nasjonalsongen for pompøs
Den har ei alt for maskulin form.
Så var julesongen for religiøs.
Høver visst ikkje dagens profane norm.
No er dei ute etter «Bæ bæ lille lam».
Å stela ull frå sauen er visst ei skam.
Så har Hareiden endeleg skifta farge
Han er vorten sosialdemokrat.
Det har gjeve Erna regjeringsplage
medan Jonas står lysten og parat.
Er det ikkje ein demokratisk parodi
at landet tykkjest styrt av eit miniparti?
31.10.2018.M-m.
Utrolig, endelig en godværsrapport!
Etter måneder, uker og dager med regn og regnværsrekorder ser vi plutselig ei gul kule oppe på himmelen. Det må visst være sola som begunstiger oss med noen dager – og vi griper dagene begjærlig. Med turer i skog og mark, og ikke minst en bytur i solskinnet.
På byturen er vi slettes ikke alene, og på bondens marked yrer det av kjøpsvillighet. Her er det svele og kortreist pølse å få for de som har “skippet” frokosten.
Gubben fikk kjøpt favirittosten, brunost fra Undredal, og røket ørret.
Ellers krydde det med unger som klatret i den tørrlagte fossen (den er tørrlagt om vinteren,) og hvor Ole Bull trakterer fiolinen på toppen med draugen under seg.
Varg Veum hadde også våget seg ut på Strandkaien i godværet.
Byturen ble forøvrig avsluttet med et treff og litt lunch med et par representanter for den yngre garden i familien. De har god italiensk mat på Bien Centro.
En fin dag i Bergen…
Let the game begin…
Google.
Eg undres på om det var slik han tenkte formannen i KrF då han lanserte sitt nye politiske manifest ved å gjeva ut boka «Det som betyr noe». Få dagar etterpå stadfesta han sin politiske 180-graders sving med talen til landsmøtet.
No skal KrF venda seg mot dei raude, årsaka til det fins visst i at FrP og spesielt Listhaug har slengt så mykje skit om seg mot både partiet og formannen.
Men det er visst ikkje heilt greitt på den raude sida heller for SV skal heller ikkje takast inn i varmen.
No er så striden i gong i KrF. Her ser om lag halvparten raudt og halvparten blått, og strid og kiv går både høgt og lågt i minipartiet. Den andre november fell domen. Vert det formannen eller nestformennene som glisar mest i TV-ruta når avstemminga er over. Me er spent.
Men kva er det som skjer i dei andre partia, er ikkje dei ute med gode agnbeiter til KrF.
Vel, fyrst og fremst sit ytterfløyane heilt stilt i båten no. Korkje SV eller FrP ser ut til å ha interesse av å terga på seg KrF i desse tider. Unntaket er Listhaug som lanserer bannbullboka si»Der andre tier» i desse dagar, men det er vel ikkje noko anna å venta frå den kanten. Ho tier ikkje mykje den «tøtto».
Erna lokkar med ny abortvurdering og så skal visst KrF få så mange K-ar dei ynskjer i RL-faget sitt.
Jonas sit også stilt i båten. Han ventar nok på vitjing til kaffislabberas I formannens barndomsheim på Bømlo. Dette slabberaset har vore Erna til del dei siste åra, men bømlingen vil visst ikkje ha henne til kaffibordet sitt lengre.
Kor dette skal gå veit ikkje gubben, og det trur han at han ikkje er åleine om. Men det er tankevekkjande at eit lite miniparti kan rota til det politiske landskapet slik KrF no gjer.
At det er sett i gong eit politisk spel kan me ikkje tvila på, og dette spelet gjev i alle høve gubben til å fundera over kva som «betyr noe». Er det politikk eller er det maktkampen, eller er det rett og slett ein fortvilt kamp om å overleva i det politiske landskapet.
Ordet politikarforakt ligg og ulmar i eit gamalt hovud.
25.10.2014.M-m.